×

Μήνυμα

Failed loading XML... StartTag: invalid element name Extra content at the end of the document

Ο εγκληματίας γονιός στο διπλανό αυτοκίνητο

Μπορεί να ακουστεί σκληρό, αλλά εγώ θα το γράψω, όπως ακριβώς το αισθάνομαι. Ο γονιός που βάζει το παιδί του στο αυτοκίνητο, χωρίς να το ασφαλίσει όπως πρέπει, είναι δυνητικά εγκληματίας. Θα περίμενε κανείς, αυτές οι συμπεριφορές να είναι πλέον σπάνιες.

Ωστόσο, έχω την εντύπωση πως αντίθετα, μοιάζει να αποτελούν τον κανόνα, ειδικά στις «κοντινές» αποστάσεις. Ξέρετε αυτές που «εδώ δίπλα πάω..»!

Να ξεκαθαρίσω εδώ, πως έχω ιδιαίτερη ευαισθησία στο θέμα «παιδί και αυτοκίνητο», όχι μόνο επειδή είναι ανάμεσα σε αυτά που μας απασχολούν εδώ στο YourGear, αλλά και επειδή είμαι γονιός ενός 7χρονου κοριτσιού. Όταν λοιπόν βλέπω γονείς στους δρόμους, αλλά ακόμα και από το σχολείο που πηγαίνει η κόρη μου, να υιοθετούν συμπεριφορές του 1980, τρελαίνομαι…

Γιατί, όταν εμείς οι 40+ μεγαλώναμε, ακόμα οι ζώνες ήταν ένας σχετικός νεωτερισμός. Για την ακρίβεια, δεν ήταν καν υποχρεωτικές στο πίσω κάθισμα και για πολλά χρόνια οι πωλητές αυτοκινήτων τις διαφήμιζαν ως…σημαντικό μέρος του εξοπλισμού του οχήματος! Θυμάμαι να κάνουμε ταξίδια, πακτωμένοι ανάμεσα σε σακβουαγιάζ, σακούλες με ντομάτες και μπουφάν.

Αλλά, αυτά συνέβαιναν τότε, το 1980. Τώρα έχουμε 2018. Στο σήμερα λοιπόν, να σας πάω έξω από το σχολείο που πηγαίνει το παιδί μου.

Φτιάξτε την εικόνα του γονιού που βάζει 3 παιδιά μέσα σε ένα διθέσιο, σπορ αυτοκίνητο. Το παράδειγμα μπορεί να σας φαίνεται ακραίο, αλλά πιστέψτε με, το βλέπω σχεδόν κάθε μεσημέρι. Τα δύο κάθονται δίπλα δίπλα στη θέση του συνοδηγού, και το τρίτο στα πόδια του μπαμπά. Η εύκολη, και γρήγορη, δικαιολογία είναι φυσικά το «μα εδώ δίπλα πηγαίνουμε».

Λες και το «εδώ δίπλα», δεν ενέχει κίνδυνο. Ότι δηλαδή, ο κίνδυνος δυστυχήματος (και όχι ατυχήματος) προκύπτει μόνο σε Εθνικές Οδούς, ή τέλος πάντων, σε μεγάλες αποστάσεις! Για να μην πω ότι το «εδώ δίπλα» ο καθένας το αντιλαμβάνεται αλλιώς…

 

Σε τελική ανάλυση, αφού είναι «εδώ δίπλα» και δεν έχεις το κατάλληλο αμάξι, γιατί να μην πάτε με τα πόδια; Ο φίλος γονιός, δεν βάζει με το νου του, πόσα μπορεί να πάνε στραβά. Δε χρειάζεται να κάνει αυτός το λάθος – μπορεί να το κάνει ο οδηγός ενός φορτηγού που παραβιάζει το STOP, γιατί βιαζόταν να πάει στην επόμενη παράδοση.

Το καλοκαίρι μια πολύ καλή οικογενειακή μας φίλη έχασε τη ζωή της όταν έπεσε σε έναν τοίχο με όχι μεγάλη ταχύτητα, «εδώ δίπλα» από το σπίτι της. Το πιθανότερο είναι πως τη «σκότωσαν» οι αερόσακοι καθώς μάλλον δε φορούσε ζώνη. Το πώς μπορεί να συμβεί αυτό καλύτερα να το αφήσω για άλλο άρθρο.

Δεν ξέρω ποια είναι η ρίζα του κακού. Μπορεί να φταίνε οι γονείς μας που μας έμαθαν έτσι. Άλλωστε, η δεύτερη πιο κοινή δικαιολογία, είναι πως «μέσα στην Αθήνα δεν τρέχω». Όπου το «δεν τρέχω» μεταφράζεται στο ότι πάω με 50-60.

Εδώ, σίγουρα φταίει το σχολείο και η κακή διδασκαλία (και εξέταση) του μαθήματος της Φυσικής. Γιατί, αν ο γονιός είχε καταλάβει το κεφάλαιο της επιταχυνόμενης κίνησης της Α’ Λυκείου, θα μπορούσε να καταλάβει πως αν πέσει από τον τρίτο όροφο μιας οικοδομής, θα σκάσει στο έδαφος με 50 χιλιόμετρα την ώρα. Και, από όσο ξέρω, κανείς δεν κάνει τη βουτιά αυτή, εκτός κι αν από κάτω είναι μια ομάδα πυροσβέστες με το κατάλληλο «σεντόνι» και πίσω του μια αρκετά μεγάλη φωτιά για να τον βοηθήσει να το αποφασίσει…

Αν θέλετε να κάνετε τον υπολογισμό, μπείτε στο https://keisan.casio.com/exec/system/1224835316 και παίξτε λίγο με τα νούμερα. Για να φτάσετε στο έδαφος με 50 χιλιόμετρα την ώρα, αρκεί να πέσετε από ύψος 10 μέτρων. Θα χρειαστείτε κάτι λιγότερο από 1,5 δευτερόλεπτα.

Ξανασκεφτείτε τώρα το αν τα 50 χιλιόμετρα την ώρα είναι ή όχι μικρή ταχύτητα.

Last modified on Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018 13:16

Κύλιση στην Αρχή