Project X: Sem Potência

Μπορεί κανείς να φανταστεί μια Βραζιλιάνα χωρίς καμπύλες; Σαφώς όχι, ακόμη κι αν είναι Γερμανός που κάνει το “αγροτικό” του στη θυγατρική της μαμάς εταιρίας κάπου στο Σάο Πάολο.

Ας πιάσουμε όμως την ιστορία απ’ την αρχή: η Volkswagen do Brasil Ltda ιδρύθηκε το 1953 με σκοπό να παρακάμψει την περιοριστική για τις εισαγωγές αυτοκινήτων νομοθεσία της χώρας. Η αναπτυσσόμενη, από τότε, αγορά της ήταν αρκετά μεγάλη για να την αγνοήσει η Γερμανική εταιρία. Η συναρμολόγηση του Σκαθαριού ήταν η πρώτη και η βασική της δουλειά για το επόμενο τέταρτο του αιώνα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρχαν ανησυχίες για κάτι διαφορετικό.

Στα πλαίσια αυτά, ο νεοφερμένος το 1968 CEO Rudolf Leiding, πρώην Πρόεδρος της Auto Union Gmbh, έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο στην ανάπτυξη του λεγόμενου Project X που κατέληξε στη δημιουργία του SP2, του ομορφότερου ίσως Κουπέ που παρήχθη ποτέ με τα σήματα της VW. Φήμες, μάλιστα, λένε ότι ήταν ο ίδιος που σκετσάρισε τις πρώτες γραμμές της σιλουέτας του σε λευκό χαρτί.

 

19234bb0felptjpg

Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, το αυτοκίνητο υλοποιήθηκε από μια επταμελή ομάδα στην οποία συμπεριλαμβανόταν μια και μοναδική γυναίκα: η σύζυγος του κ. Leiding. Ο ρόλος της ήταν να διασφαλίσει ότι η εξωτερική εμφάνιση του αυτοκινήτου θα ήταν αποδεκτή, αν όχι επιθυμητή, από το “ασθενές” φύλο. Ωστόσο, φαίνεται ότι τα εύσημα για τις ελκυστικές καμπύλες του θα πρέπει να αποδοθούν κατά κύριο λόγο στον Marcio Piancastelli, ο οποίος είχε μαθητεύσει στην Carozzeria Ghia και κουβαλούσε, προφανώς, Ιταλικό DNA.

Στο εσωτερικό, η έμπνευση των σχεδιαστών συνεχίστηκε: φαρδιά καθίσματα με μεγάλα προσκέφαλα, τριάκτινο τιμόνι, ξύλινο ταμπλό με τέσσερα βοηθητικά όργανα πάνω από την κεντρική κονσόλα κι ένα εντυπωσιακό πλαίσιο ταπετσαρίας στις πόρτες. Όποιος καθόταν στη θέση του οδηγού είχε δίκιο να τρέφει μεγάλες προσδοκίες!

Τα καλά νέα, όμως, σταματούν εδώ. Στη διαδικασία παραγωγής ενός μοντέλου το σημαντικότερο ρόλο παίζει ίσως το κόστος εξέλιξης και το μπάτζετ για το Project X δεν ήταν απεριόριστο. Έπρεπε να βρεθεί ένα έτοιμο πάτωμα για να πατήσει το διθέσιο αμάξωμά του κι αυτό δεν ήταν άλλο από του Type 3. Ομοίως, η δύναμη θα έπρεπε να προέλθει από έναν ήδη υπάρχοντα κινητήρα κι αυτό ήταν που τελικά το καταδίκασε στα μάτια των υποψήφιων “σπορτίφ” αγοραστών.

Η αρχική έκδοση ονομάστηκε, τι άλλο, SP1 τιμώντας τα αρχικά της πόλης που φιλοξενούσε τις εγκαταστάσεις της εταιρίας ( São Paulo) και φορούσε ένα 1600άρι αερόψυκτο μοτέρ με απόδοση μόλις 54 ίππους. Το λάθος έγινε σύντομα αντιληπτό κι έτσι προέκυψε το SP2 με 1700 κ.εκ. και εννιά ολόκληρα παραπάνω άτια να ξεχύνονται από το στρόφαλο! Μάλλον κάποιος δεν τόλμησε αρκετά….

1488650506588

Αφού παρήχθησαν συνολικά 11123 αντίτυπα του παρ’ ολίγον hot hatch της VW μέσα σε τέσσερα χρόνια, εκ των οποίων τα 10205 έφεραν το λογότυπο SP2, η παραγωγή του έφτασε σε ένα άδοξο τέλος. Η συντριπτική πλειοψηφία τους πουλήθηκε στην εγχώρια αγορά αν και μερικά βρήκαν το δρόμο τους προς τη Νιγηρία και ένα εξ’ αυτών εξήχθη στην Πορτογαλία. Τα σχέδια για τη συνέχιση της πορείας του ως SP3 με 1800άρη υδρόψυκτο κινητήρα παρέμειναν στα χαρτιά.

Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, ουδείς γνωρίζει πώς θα συμπεριφερόταν ένα δυνατό κουπέ των early seventies με διάταξη “όλα πίσω” στους δρόμους της Βραζιλίας ή της Νιγηρίας. Άλλωστε, η VW δεν βρισκόταν στην αιχμή του δόρατος της εξέλιξης των αναρτήσεων την εποχή εκείνη. Ακόμη και η μακρινή άγρια ξαδέρφη (call me 911), που εξελισσόταν με σαφώς μεγαλύτερα κονδύλια, χρειάστηκε αρκετά χρόνια ώστε να μάθει να μη δαγκώνει την ουρά της.

Ειρωνεία της τύχης αποτελεί το γεγονός ότι, όταν το αυτοκίνητο πέρασε στην παραγωγή, ο Leiding είχε ήδη επιστρέψει στη Γερμανία με αποστολή τη διάσωση της μαμάς εταιρίας. Αν κρίνουμε από τη συνέχεια, μάλλον τα κατάφερε καλά.

4eed66ab5c7368bb13b80af9ebf480fc

Last modified on Τρίτη, 17 Απριλίου 2018 20:54

Κύλιση στην Αρχή