Η Τροχαία άφαντη και στην κορυφή κανέλα

Απόγευμα Τετάρτης, μία μέρα μετά την (για παγκόσμια πρωτοτυπία) μεταφερόμενη Πρωτομαγιά, έχω γεμίσει το οικογενειακό Mazda 6 (αυτό που χρησιμοποιούμε και ως στούντιο για τα Your Gear Show) με μπαγκάζια και την Οικογένεια και έχω βγει στην ωραιότατη Εθνική από Σπάρτη για Τρίπολη μέσω Λεύκτρου, με τελικό προορισμό την ωραία μας (λέμε τώρα) Αθήνα.

Έχω βάλει και τον Γκούγκλη στο κινητό, που ταυτόχρονα παίζει μουσική, να μου δείχνει τον νέο δρόμο – γιατί μου αρέσει να βλέπω τον χρόνο και έχω και το μπόνους της απεικόνισης της κίνησης σε πραγματικό χρόνο. Εκεί λοιπόν που αισθάνομαι την Τεχνολογία να με αγκαλιάζει σαν ένα πολύχρωμο χνουδωτό κουκούλι, έρχεται η πρώτη προειδοποίηση. Ο υπολειπόμενος χρόνος αντί να μειώνεται, παραμένει σταθερός, ενώ μετά από λίγο από πράσινος γίνεται πορτοκαλής και ανεβαίνει 10 ολόκληρα λεπτά…

 Με έζωσαν τα φίδια αλλά μέχρι να το κάνω πρόσεσινγκ στην cpu ανάμεσα στα αυτιά, το χρώμα γίνεται πιο κόκκινο κι από τον σταθμό του μετρό στο Νομισματοκοπείο!!Ξέρω πως κόκκινο σημαίνει πολύ κίνηση και, όντως, μετά από ελάχιστα λεπτά, από εκεί που μου έλεγε πως θέλω μία ωρίτσα και 47 λεπτά, άλλαξε σε 2 ώρες και 56 λεπτά. Προφανώς κάτι είχε γίνει. Ο Γκούγκλης δεν κάνει ποτέ λάθος. Τόσο μεγάλη καθυστέρηση όμως σημαίνει κάτι παραπάνω από απλή κίνηση λόγω επιστροφής των εκδρομέων του Πάσχα.

Οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν όταν έφτασα στην διασταύρωση με την Πατρών-Κορίνθου και στο πρώτο matrix είδα «σοβαρό ατύχημα – μεγάλες καθυστερήσεις». Λίγη ώρα μετά είδαμε τα πρώτα κίτρινα φώτα καθώς και αυτά ενός περιπολικού και, για να μην τα πολυλογώ, στριμωχτήκαμε στην έξοδο της Εθνικής προς Επίδαυρο και αμέσως μετά προς την παλιά γέφυρα του Ισθμού – από την οποία είχα να περάσω χρόνια!

Το «αμέσως μετά» είναι σχετικό βέβαια γιατί η μέση ταχύτητα έχει πέσει στο 1/10 αυτής που έχει μια βαριεστημένη χελώνα 101 ετών που έχει βγει τσάρκα για να χαλαρώσει…Εκεί που με πλημύριζαν οι αναμνήσεις προ 20ετίας και βάλε από τα τσιγάρα με θέα τον Ισθμό και τα σουβλάκια που κατεβάζαμε αμάσητα παρέα με κάτι που τις έλεγαν πατάτες (και που κάποτε μάλλον ήταν) ξαφνικά ακούω στο ραδιόφωνο ότι το δυστύχημα έχει γίνει λίγο πριν τον κόμβο της Κινέτας.

«Μα, αν το πρόβλημα είναι στην Κινέτα, γιατί μας έχουν βγάλει από τον Ισθμό; Είναι πολύ νωρίς» λέω στην σύζυγο.

Για να μπερδευτεί το πράγμα ακόμα περισσότερο, με το που περνάμε τον Ισθμό, η διασταύρωση για να ξαναμπούμε στην νέα Εθνική δεν έχει κανέναν κώνο-περιπολικό-αστυνομικό και φυσικά ξαναμπαίνουμε όλοι από εκεί. Μόλις όμως φτάνουμε στα διόδια μας λένε ότι περνάμε ελεύθερα γιατί έχει γίνει το δυστύχημα, η ΕΟ είναι κλειστή και θα ξαναβγούμε από την Εθνική Οδό στην έξοδο για Αγ. Θεοδώρους.

Ε, σε εκείνη την έξοδο να δείτε τι γινόταν….

Κατεβαίναμε εμείς, δύο λωρίδες από πάνω, συναντούσαμε άλλες δύο λωρίδες που δεν είχαν ξαναμπεί μετά τον Ισθμό στο γρήγορο κομμάτι και στην διασταύρωση λίγα μέτρα αφού τα 4 γίνονταν 2, έπρεπε να γίνουν μόνο μία λωρίδα.

Τροχαία; Πουθενά! Προσέξτε, σε όλη αυτή τη φάση το μόνο περιπολικό που είδαμε ήταν στην πρώτη εκτροπή και απλά μας έριξε στην παλιά γέφυρα του Ισθμού! Και, ξαναλέω, η μόνη ουσιαστική ενημέρωση που είχαμε ήταν από την κοπέλα στα διόδια.

Με τα πολλά και με την μέση ταχύτητα βραδύπου σε χειμερία νάρκη φτάνουμε στους Αγίους Θεδώρους. Φτάνουμε και μένουμε ακίνητοι για 21 λεπτά.Ναι, τα μέτρησα, ένα ένα. Τι είχε γίνει; Μα, ο κεντρικός δρόμος είχε παρκαρισμένα οχήματα δεξιά και αριστερά με τυχαίο τρόπο (περισσότερα φυσικά μπροστά από τα καφέ) και, όπως καταλάβαμε μετά από αυτά τα 21 λεπτά, τρεις νταλίκες με ρυμουλκούμενα έρχονταν από την άλλη μεριά.

Όπως είναι προφανές, παρότι η Τροχαία έκανε εκτροπή την κυκλοφορία στην παλιά Εθνική, δεν μπήκε στον κόπο να περάσει μια βόλτα από τους Αγ. Θεοδώρους και να ενημερώσει τους κατοίκους να βγάλουν τα οχήματά τους – τα οποία ούτως ή άλλως με βάση την σήμανση ήταν και παράνομα παρκαρισμένα.

Αλλά βέβαια και οι κάτοικοι-θαμώνες δεν το σκέφτηκαν από μόνοι τους να τα πάνε έναν δρόμο παρακάτω. Γιατί, αυτό είναι το πρόβλημα του Έλληνα. Κοιτάει μονάχα την πάρτη του. Μόνο και αποκλειστικά…

Ευτυχώς μόλις πέρασαν οι νταλίκες ξεμπλοκάραμε, βγήκαμε γρήγορα σε ανοιχτό δρόμο και προχωρούσαμε στην παλιά Εθνική με 80-100 (που να πας πιο γρήγορα και μάλιστα το βράδυ…) περιμένοντας να δούμε ένα περιπολικό ή ένα όχημα της κοινοπραξίας ώστε να ξαναβγούμε στην νέα Εθνική.

Αμ, δε! Περάσαμε και την διασταύρωση της Κινέτας, ο πίσω μου έστριψε, ο εμπρός μου όχι, κι εγώ που δεν ήμουν σίγουρος δεν πίστεψα ούτε τον Γκούκλη που μου έλεγε να στρίψω. Κοιτάζοντας όμως προς τα επάνω, είδα αυτοκίνητα και στην επόμενη έξοδο έστριψα κι εγώ – και καλά έκανα. Ήμουν ο μόνος που το έκανε όμως. Ποιος ξέρει οι άλλοι που να το κατάλαβαν. Ίσως στα Μέγαρα.

Έτσι λοιπόν, από μόνοι μας. Και το Κράτος, για μια ακόμα φορά απών.

Και να σας πω τώρα το καλύτερο. Μιάμιση ώρα πίσω μου ερχόταν η αδερφή μου. Όταν έφτασε όμως στη διασταύρωση της Επιδαύρου, αν και τους έβγαλαν όπως εμάς, μετά τους… ξαναέβαλαν (άβυσσος η ψυχή του τροχονόμου) και τελικά πέρασαν δίπλα από την νταλίκα και το όχημα με τους άτυχους που έχασαν τη ζωή τους.

Μου είπε η Τώνια πως έβλεπε από κάτω την παλιά Εθνική πηγμένη. Δηλαδή η Τροχαία δεν μπήκε στον κόπο όλη αυτή την ώρα που πέρασε από όταν ήμουν κι εγώ εκεί να κάνει κάτι για όσους είχαν μπλέξει στην άλλη διαδρομή!

Τι να πεις.

Last modified on Σάββατο, 07 Μαΐου 2016 21:51

Κύλιση στην Αρχή