Je suis Montreal

Κύριοι της Formula 1 σας ευχαριστούμε. Μόλις χάσαμε και τον Καναδά...Σε μια σεζόν που διαφαίνεται πιο αμφίρροπη από τις προηγούμενες, που οι Redbul κερδίζουν pole positions και αγώνες, που δεν υπάρχει το αδιαφιλονίκητο φαβορί, που οι Ferrari νικούν στα ίσα τις Mercedes, που τα προγνωστικά πριν από τα ελεύθερα δοκιμαστικά είναι παρακινδυνευμένα, λογικά θα έπρεπε να παρατάμε τις ξαπλώστρες και να στηνόμαστε μπροστά στις τηλεοράσεις μας για να παρακολουθήσουμε τις μονομαχίες των μονοθεσίων. Κι όμως κάθε αγώνας αφήνει στο τέλος μια πικρή επίγευση και ένα αίσθημα πείνας και δίψας μαζί. Απογοήτευσης.

Είναι καιρός τώρα που γκρινιάζουμε για την κατάντια της Φόρμουλα Ένα. Τα γράφουμε στα σχόλιά μας (ο Νικόλας), τα γράφουμε στις επισκοπήσεις των αγώνων (ο Νικόλας), τα γράφουμε σε άρθρα σχετικά με τους εκάστοτε νέους κανονισμούς (ο Νικόλας). Ήρθε επιτέλους η ώρα να τα γράψουμε και σε ξεχωριστό άρθρο (όχι ο Νικόλας).

Βλέπουμε την αγαπημένη μας Κυριακάτικη απασχόληση να μετατρέπεται από φανατική συνήθεια σε βαρετή υποχρέωση. Βλέπουμε την πάλαι ποτέ Κορωνίδα των αγώνων ταχύτητας να παρακμάζει και να χάνει την αίγλη της. Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι όλα αυτά δεν οφείλονται σε στασιμότητα ή σε έλλειψη πρωτοβουλιών από την πλευρά των υπευθύνων. Απεναντίας οφείλονται σε μια αέναη προσπάθειά τους να μετατρέψουν το προϊόν (γιατί πάνω από όλα ένα προϊόν είναι, ας μη γελιόμαστε) σε κάτι που δεν είναι. Αρχικά πιστεύαμε ότι φταίει ο Μπέρνι. Στη συνέχεια ότι φταίει η Pirelli. Μετά ότι φταίει η ψύχωση της εποχής για την οικολογία. Μετά το τάδε, το δίνα, μόνο η Μέρκελ δεν έχουμε πιστέψει ότι φταίει. Τουλάχιστον όχι ακόμα.

Ας μη γελιόμαστε. Κάθε προσπάθεια που γίνεται τα τελευταία (πολλά) χρόνια στη Φόρμουλα Ένα την κάνει πιο ξενέρωτη, πιο βαρετή, πιο αδιάφορη. Στην αρχή ήρθαν οι αλλαγές στους κανονισμούς. Το απεχθέστατο DRS, τα στενά ελαστικά με ραβδώσεις για περισσότερη ευχαρίστηση (χαχαχα, αυλακώσεις ήθελα να γράψω), οι τιμωρίες για συμβάντα που στο παρελθόν θεωρούνταν αγωνιστικά, οι κάθε είδους ποινές. Μετά ήρθε η εμμονή με την οικονομία. Οικονομία στα καύσιμα, οικονομία στις δοκιμές εξέλιξης, οικονομία στα λάστιχα. Και σαν επακόλουθο ήρθαν οι εκπτώσεις. Εκπτώσεις στο θέαμα, εκπτώσεις στην απόλαυση.

Το μόνο που έχει βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια είναι η τηλεοπτική μετάδοση, κι αυτή σε μια μάταιη προσπάθεια να κρατήσει το ενδιαφέρον ζωντανό. Όμως το ενδιαφέρον, κύριοι της Φόρμουλα Ένα, δεν κεντρίζεται από Halo-γράμματα, στατιστικά και αναλύσεις τηλεμετρίας. Το ενδιαφέρον προκαλείται από μάχες πτέρυγα-με-πτέρυγα, από προσπεράσεις στα φρένα (εκεί που φαίνεται "who's got the balls" όπως λένε οι αγγλοσάξονες), από την αποφυγή των αμμοπαγίδων. Έχασες τη στροφή; Κόλλησες!. Τέλος ο αγώνας για σένα.

Μέχρι σήμερα είχα την ευτυχία να παρακολουθήσω ζωντανά δύο αγώνες Φόρμουλα Ένα. Το 2010 στη Βαρκελώνη, με τον Χάκινεν να μένει 500 μέτρα πριν τον τερματισμό και τον Σουμάχερ να παίρνει μια ανέλπιστη νίκη και το 2010 στο Μονακό. Σε δύο χρόνια θα είμαστε στο 2020. Όμως δεν σκέφτομαι καν να παρακολουθήσω ξανά αγώνα ζωντανά, έστω και αν έρθει στο σπίτι μου (στν Ελλάδα). Δεν θέλω να χαλάσω τις αξέχαστες αναμνήσεις που έχω. Μα πάνω από όλα δεν θέλω να αντικαταστήσω τις καταγραφές στη μνήμη μου από τον ήχο των V10 με τον ήχο των σύγχρονων μονοθεσίων που θυμίζουν φραπιέρα με τούρμπο... Ακούστε στο παρακάτω βίντεο τον ήχο από τους διάφορους κινητήρες της Ferrari. Από τον V12 μέχρι και τον σημερινό V6 Turbo. Τη φραπιέρα που λέγαμε.

ΥΓ. Δεν αναφέρθηκα καθόλου στις νεότερης σχεδίασης πίστες του κυρίου Τίλκε, που κατέστρεψαν το θέαμα και πρόσφεραν τίτλους στις Redbul ελέω αεροδυναμικής ανωτερότητας. Γιατί οι αλλαγές των τελευταίων ετών κατάφεραν να καταστρέψουν και τις παραδοσιακές πίστες όπως του Καναδά.

Last modified on Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018 20:06

Κύλιση στην Αρχή