Κλεισμένος στο πίσω κάθισμα (το λες με δραματική φωνή σαν σπικάζ ταινίας δράσης...)

Κάθομαι λοιπόν στο πίσω κάθισμα ενός οικογενειακού σεντάν προσπαθώντας να βάλω μια, κάποια, τάξη στον χαμό που με ευκολία δημιουργεί η, τότε 4χρονη, Κόρη. Κάποια στιγμή τα καταφέρνω, μαζεύω στο σκουπάκι, κλείνω την σακούλα με τα παιχνίδια και τραβάω το χερούλι της πόρτας για να βγω.

Αμ δε!

Το τραβάω αλλά η πόρτα δεν ανοίγει. Ενστικτωδώς δοκιμάζω το απέναντι. Τίποτα κι αυτό. Και τότε κατάλαβα.

Εσείς που έχετε παραξενευτεί, μάλλον δεν έχετε παιδιά. Εσείς που γελάτε με την ψυχή σας όμως, έχετε καταλάβει τι έπαθα. Ναι, κλείστηκα μέσα γιατί ήταν ενεργοποιημένες οι παιδικές κλειδαριές ασφαλείας, αυτό το μικρό διακοπτάκι πάνω στην κρυφή όταν κλείνει μεριά κάθε μιας από τις πίσω πόρτες… θα μου πεις, δεν το ήξερες; Όχι, γιατί ο κουμπάρος (του οποίου είναι το αυτοκίνητο) το είχε ενεργοποιήσει χωρίς να μου το πει.

 

Με την συνειδητοποίηση του τι έπαθα, στην αρχή γέλασα κι εγώ. Άλλωστε, σκέφτηκα, θα βγω από μπροστά. Λάθος. Κάτι που το Octavia είναι στην πραγματικότητα ένα πιο μακρύ Golf, άρα όχι ό,τι πιο ευρύχωρο σε σχέση με τα άλλα 4,5 μέτρων αυτοκίνητα, κάτι που τα κιλά μου φέρνουν σε δύσκολη θέση την… ζυγαριά μου, το πράγμα φάνταζε δύσκολο.

3 λεπτά μετά έμοιαζε πλέον ακατόρθωτο! Ότι και να έκανα, όπως και να έστριβα το κορμί, δεν μπορούσα να περάσω από πίσω στα εμπρός καθίσματα!

«Το κλειδί!» σκέφτηκα, για να απογοητευτώ αμέσως μετά. Βλέπετε το είχα αφήσει πάνω στο ταμπλό οπότε δεν μπορούσα να το φτάσω, να το βάλω στην… κλειδαριά για να δώσω ρεύμα στα παράθυρα, ώστε να βγάλω το χέρι έξω και να ανοίξω την πόρτα.
Και ερχόμαστε στο πως λειτουργούν αυτές οι κλειδαριές, που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα παραπάνω από ακυρωτικοί μηχανισμοί. Έτσι το βλαστάρι σας, δεν μπορεί να ανοίξει την πόρτα όταν το όχημα κινείται, ενώ εσείς μπορείτε να ανοίξετε την πόρτα από έξω.

Καλά αυτά, αλλά επιστρέφοντας στην πραγματικότητα, εγώ είμαι κλεισμένος μέσα και έξω δεν βρίσκεται ούτε ένας περαστικός να μου ανοίξει! Η λύση ήρθε εξ’ ουρανού, ή μάλλον εκ της … τσέπης.

Ευτυχώς έχω ψύχωση με το κινητό μου και το είχα στην μαζί μου. Έτσι πήρα τηλέφωνο την σύζυγο, ζητώντας της να κατεβεί κάτω και να μου ανοίξει την πόρτα. Το γέλιο που έριξε δεν περιγράφεται φυσικά. Εννοείται πως το συμβάν έχει πλέον καταχωρηθεί στα οικογενειακά ανέκδοτα, εκείνα που θα αναφέρονται σε φιλικές συγκεντρώσεις στα επόμενα χρόνια σίγουρα για όσο ζει έστω ένας από εμάς – ποιος ξέρει, μπορεί να περάσει στις ερχόμενες γενιές….

Κανονικά θα σταματούσα εδώ, όμως αυτή η εμπειρία με έχει προβληματίσει για την χρησιμότητα αυτής της δυνατότητας. Είναι προφανές πως το να έχεις το νου σου ήσυχο για τα παιδιά στο πίσω κάθισμα είναι σημαντικό, είναι όμως χωρίς πιθανά σοβαρά προβλήματα;

Ας φανταστούμε ότι, χτύπα ξύλο, εμπλέκεσαι σε ατύχημα και οι μόνος πόρτες που μπορούν να βγουν οι επιβάτες είναι οι πίσω. Οι εμπρός έχουν παραμορφωθεί και δεν ανοίγουν. Τότε είσαι παγιδευμένος… Εκτός κι αν έχουν κάποια δυνατότητα σε σφοδρή σύγκρουση να παρακάμπτουν τον μηχανισμό ασφαλείας, είναι σοβαρό θέμα το να μην μπορείς να βγεις μόνος σου από το όχημα σε μια έκτακτη ανάγκη.

Προς το παρόν το θέμα δεν με απασχολεί ιδιαίτερα στα δύο οχήματα που χρησιμοποιούμε στην οικογένειά μας, γιατί στο Mazda6 η ασφάλεια θέλει ειδικό χειρισμό για να ανοίξει (και εγώ πάντα όταν μπαίνουν όλοι οι επιβάτες κλειδώνω το όχημα κεντρικά), ενώ στην 147 της συζύγου η διαδρομή που πρέπει να κάνεις με το χερούλι είναι μεγάλη και προς το τέλος πιο δύσκολη.

Το αποτέλεσμα είναι πως και στις δύο περιπτώσεις η Κόρη δεν μπορεί να ανοίξει την πόρτα. Ακόμα. Στο μέλλον όμως;

Last modified on Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016 20:46

Κύλιση στην Αρχή