Ερωτι-ματι-κό

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ξυπνήσατε νωρίτερα απ’ το συνηθισμένο; Όχι από κάποιο δυνατό θόρυβο ή εφιάλτη, αλλά από προσμονή. Μιλάω για την αίσθηση που είχατε μικροί όταν από την προηγούμενη είχατε πάρει την υπόσχεση για επίσκεψη στο λούνα παρκ ή όταν περιμένατε να σας πάρουν καινούριο ποδήλατο σαν ανταμοιβή σε κάποιο παιδικό σας επίτευγμα. Θυμάστε;

Αδυνατώ να ισχυριστώ ότι έχω κατανοήσει έστω και στο ελάχιστο τη γυναικεία ψυχολογία, αλλά για ένα πράγμα είμαι σίγουρος - και είναι κλισέ: οι άνδρες παραμένουμε μεγάλα παιδιά μέχρι να μας χτυπήσει η άνοια την πόρτα. Ίσως και μετά. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο δικαιολογώ τον εαυτό μου που βρέθηκε να παρατηρεί την Ανατολή του Ηλίου πάνω από δυο - τρία πρωϊνά τον τελευταίο μήνα. Η αιτία δεν ήταν άλλη από μια τροφαντή τριαντάρα με διαχρονικά προκλητικές καμπύλες.

Αν μπορώ να γράψω ελεύθερα γι’ αυτήν το χρωστώ στο γεγονός ότι έχει τέσσερις ρόδες. Δεν είμαι όμως απόλυτα σίγουρος ότι θ’ αποφευχθούν οι σκηνές ζηλοτυπίας στο γκαράζ. Έχω, βλέπετε, μια κακή συνήθεια: δεν έμαθα ακόμη ν’ αποχωρίζομαι τα οχήματά μου. Το μοναδικό μου επιχείρημα είναι ότι η τωρινή τους αξία υπολείπεται κατά πολύ του κόστους αγοράς (και επισκευών) τους, γεγονός που καθιστά την πώλησή τους ασύμφορη. Α, και κάτι άλλο: δεν είναι όλα σε κίνηση.

Ποια είναι, όμως, η νεοφερμένη πριμαντόνα που θα προβλημάτιζε πολύ τον καρδιολόγο μου αν τυχόν μου έβαζε ένα Holter 24ώρου; Θα μου επιτρέψετε να σας το αποκαλύψω αργοτερα, μαζί με τις πρώτες εντυπώσεις από την οδήγησή της.

Τα πράγματα δεν ήταν τόσο εύκολα στην πρώτη επαφή και ίσως αυτές οι δυσκολίες να έπαιξαν το ρόλο στο δάγκωμα της ...λαμαρίνας. Βλέπετε, μου την είχαν κρύψει σ’ ένα θεοσκότεινο υπόγειο γκαράζ και μάλιστα σε μια εσοχή που σχημάτιζε ένα Γ στο τέλος του διαδρόμου. Φορούσε ένα ημιδιάφανο πέπλο από σκόνη που δεν μπορούσε να κρύψει την ομορφιά, αλλά ούτε τις ατέλειές της.

Δεν έπεσα αμέσως. Περίμενα, πρώτα, να διαπιστώσω ότι δεν είναι κλινικά νεκρή. Χρειάστηκαν αρκετές προσπάθειες και μερικές δυνατές ρουφηξιές στο σωληνάκι που φέρνει τη βενζίνη στο καρμπυρατέρ για ν’ ακουστούν ρυθμικοί μεταλλικοί θόρυβοι από τα σωθικά της. Το “φιλί της ζωής” δούλεψε! Αγαλλίαση!

Το τελικό χτύπημα μου το έριξε στο δρόμο: μετά από τουλάχιστον τριάμισι χρόνια ακινησίας “περπατούσε” χωρίς τριξίματα και κοπανήματα αλλά με ένα ραφινάτο τρόπο που μαρτυρούσε ευγενική καταγωγή. Κάτι μπερδέματα στη φωνή της και κάτι γρατσουνίσματα από το κιβώτιό της τα πέρασα στο ντούκου. Ήταν απόλυτα δικαιολογημένη. Μόνο και μόνο η άμεση αίσθηση του τιμονιού της δικαιολογούσε την αγορά.

Μετά τα μισά της σύντομης βόλτας γνωριμίας μας, η οποία έγινε σούρουπο στο μαγευτικό Μικρολίμανο (λέτε να έπαιξε το ρόλο του;), έπιασα τον εαυτό μου έτοιμο να χαμογελάσει πίσω απ’ το τιμόνι της. Μετά βίας συγκρατήθηκα. Ο πωλητής, βλέπετε, ήταν στο πίσω κάθισμα και η αρχική τιμή ήταν αρκετά πάνω από την εκτίμησή μου για την πραγματική της αξία. Η απόφαση, βέβαια, είχε παρθεί πριν σταματήσουμε. Θα γινόταν δική μου.

Από τα υπόλοιπα τίποτα δεν έχει πραγματικά σημασία, εκτός από το διάστημα των τριών εβδομάδων που χρειάστηκε να περάσει στα έμπειρα χέρια του μηχανικού ώστε να αλλαχθούν όσα πιθανολογούσαμε ότι θα χρειάζονταν προκειμένου να γίνει αξιόπιστη και ασφαλής. Το μόνο που αναρωτιέμαι τώρα είναι πόσο εύκολα θα περάσουν οι δώδεκα ώρες που με χωρίζουν από την επόμενη συνάντησή μας.

Last modified on Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016 18:59

Κύλιση στην Αρχή