Η επιστροφή των 80’s: η ζωή μου με τον Τσέχο!

Το αυτοκίνητο ήταν σχεδιασμένο από τον Bertone –κατά πάσα πιθανότητα από κάποιο… μεταπτυχιακό φοιτητή στον οποίο ανετέθη ως εργασία! Το αυτοκίνητο ήταν σχεδιασμένο από τον Bertone –κατά πάσα πιθανότητα από κάποιο… μεταπτυχιακό φοιτητή στον οποίο ανετέθη ως εργασία!

«Δε μου λες, σε πειράζει να κυκλοφορείς με Skoda;»
«Τι εννοείς αν με πειράζει;»
«Να, ρε παιδί μου, μήπως θεωρείς ότι θα σε… κοροϊδεύουν ή θα σε σνομπάρουν διάφοροι επιτήδειοι-εξυπνάκηδες!»
«Δεν μου ταιριάζουν αυτές οι… τσιριτσάντζουλες, μάστορα. Το αμάξι δεν το θέλω για φιγούρα. Για να μετακινούμαι όταν βρέχει το θέλω! Άλλωστε και με το 2CV όταν κυκλοφορώ, πάλι βρίσκονται διάφοροι ανιστόρητοι που με κοροϊδεύουν… Άσε που η Skoda είναι μια ιστορική βιομηχανία που προϋπήρχε πολλών σημερινών κολοσσών, της μητρικής Volkswagen συμπεριλαμβανομένης. Ένας από τους λόγους που ο Χίτλερ προσήρτησε την (τότε) Τσεχοσλοβακία ήταν και η βιομηχανική υποδομή της Skoda η οποία τότε έφτιαχνε εκτός από αυτοκίνητα, τεθωρακισμένα άρματα μάχης, πυροβόλα, πολυβόλα και άλλα χρήσιμα για τη διεξαγωγή πολέμου… Ακόμα και ο διάσημος Δρ. Φέρντιναντ Πόρσε εργάστηκε στην αρχή της καρριέρας του στη Skoda. Σχεδίασε στα 1914 τον πρώτο υβριδικό ελκυστήρα για τα βαρέα πυροβόλα του στρατού της Αυστρο-Ουγγρικής Αυτοκρατορίας. Αμ τι νόμιζες;»

Ο προηγηθείς διάλογος έγινε ανάμεσα στον γράφοντα και σε φίλο του, μηχανικό μοτοσυκλετών στο επάγγελμα, ο οποίος και του «προξένεψε» το Τσέχικο τετράτροχο.  Η όλη ιστορία ξεκίνησε διότι ο… γραφικός (για κάποιους) και νεκρόφιλος (για κάποιους άλλους) υποφαινόμενος, είχε κουραστεί να μετράει τις λακούβες και τα τσαλακώματα στις καμπύλες του ιστορικού, αερόψυκτου Citroen του. Κάθε φορά που το έβγαζε από το γκαράζ, πάντα βρισκόταν ένας κρετίνος με Ματσούϊ Τζιτιάϊ, ή μια… κοντύλω με SUV που μη μπορώντας να ορίσουν τα κουλάδια τους, το ακουμπούσαν παρκάροντας. Τσιγκοπάφιλας το 2CV (μόλις 500 κιλά) δεν ήθελε και πολύ για να γίνει σαν την επιφάνεια της σελήνης μετά από βροχή μετεωριτών. Και είχες μετά και τους ηλίθιους να σου λένε: «Αααχ, συγγνώμη! Δεν πειράζει μωρέ, παλιό είναι, δεν έγινε και τίποτα!» (έτσι γίνονται τα εγκλήματα!).

Για όσους δεν γνωρίζουν, ν’ ανοίξω μια διευκρινιστική παρένθεση: 
α) ότι οι δημοσιογράφοι αυτοκινήτου, συνήθως, μετακινούνται με τα «δοκίμια» (δηλαδή τα αυτοκίνητα δοκιμών) που έχουν χρεωμένα, αλλά κάποιες φορές τυχαίνει να μην έχεις στη διάθεσή σου «υπηρεσιακό» όχημα και αναγκαστικά μετακινείσαι με το δικό σου. 
β) είναι σύνηθες το φαινόμενο πολλοί συνάδελφοι, επωφελούμενοι αυτής της ιδιαιτερότητας της δουλειάς, να μην έχουν καν δικό τους αυτοκίνητο, διότι ως γνωστόν, το… τζζάμπα είναι το καλύτερο. Απαράδεκτο και αντιδεοντολογικό κατά τη γνώμη μου, επειδή υποτίθεται ότι κάνουμε αυτή τη δουλειά διότι γουστάρουμε τον αντικείμενο –αλλά είπαμε ο υποφαινόμενος είναι γραφικός! - τέλος πάντων… Κλείνει η παρένθεση.

Επιστρέφοντας στο Favorit, να πούμε ότι το σενάριο ήταν αναμενόμενο: ανήκε σε υπέργηρο (ο οποίος ήταν ήδη… γέρων όταν το αγόρασε!) είχε κάνει λιγότερα από 100.000 χλμ. τα τελευταία 18 χρόνια και ήταν εν γένει σε πολύ καλή κατάσταση και με ΟΛΑ τα σέρβις στην αντιπροσωπεία –το βιβλιαράκι τίγκα στην εξουσιοδοτημένη σφραγίδα... Βέβαια, εξακολουθούσε να φέρει τα αμορτισέρ πρώτης τοποθέτησης (τα οποία είχαν καταστεί από καιρό ανύπαρκτα) ενώ τα ελαστικά του είχαν γίνει από την ακινησία και την έκθεση στον ήλιο πιο ξερά από κρητικό ντάκο (θρυμματίζονταν το ίδιο εύκολα, με το παραμικρό άγγιγμα!). Αλλά κατά τα’ άλλα το αμάξι ήταν πλήρως λειτουργικό και ήταν ΦΤΗΝΟ.

Η πρώτη σκέψη ήταν ότι ήμουν πολύ γέρος, ρε γμτ. Το Favorit το είχα προλάβει καινούργιο, όντας νέος συντάκτης στους 4Τροχούς, το 1991-92 (πριν από 20 χρόνια, δηλαδή!). Θυμάμαι ότι ακόμα και τότε οι συνάδελφοι στο περιοδικό το σνομπάριζαν. Είχε αρχίσει, βλέπεις, η εποχή της απόσυρσης, η αγορά άνθιζε και τα προς δοκιμήν αυτοκίνητα είχαν αρχίσει να συνωστίζονται στην πόρτα του κτιρίου της οδού Γοργίου, στο Μετς. Μέχρι το 1990, αν στο περιοδικό υπήρχαν πάνω από δύο αυτοκίνητα το μήνα για τεστ, θεωρείτο αιτία για… εορτασμό. Το πήρα (μου το έδωσαν, δηλαδή…) για φωτογράφηση, αλλά επειδή κανείς δεν πολύ-ήθελε να το οδηγήσει, αναγκάστηκα να επιστρατεύσω τον 73χρονο, τότε, πατέρα μου, τον Επαμεινώνδα, για να κάνουμε τις λήψεις εν κινήσει. Μετά δέχτηκα και συγχαρητήρια από τον τότε δ/ντή σύνταξης του περιοδικού, τον Κλεάνθη Τριανταφυλλίδη. Είπε ότι το να βάλω έναν γέρο συνταξιούχο να οδηγεί το Favorit ταίριαζε με τον συντηρητικό/γεροντίστικο χαρακτήρα του αυτοκινήτου!

Πάντως, για τα δεδομένα της εποχής, το αυτοκίνητο ήταν μάλλον αξιοπρεπές. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι ήταν η πρώτη προσπάθεια των Τσέχων να προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα από τα γνωστά πισωμήχανα μοντέλα τους και μετά από πολλά χρόνια να φτιάξουν ένα σύγχρονο αυτοκίνητο. Και εν πολλοίς τα κατάφεραν. Αν εξαιρέσει κανείς τον αναιμικό, παλαιό κινητήρα του με τον πλάγιο εκκεντροφόρο και τους 54 ίππους το Favorit ήταν σύγχρονο για την εποχή του. Μηχανολογικά δεν υστερούσε σε τίποτα από τα mainstream πεντάπορτα της εποχής: ήταν προσθιοκίνητο με τις τυπικές αναρτήσεις της δεκαετίας του ’90: Μακ Φέρσον και ψαλίδια βάσης μπροστά και ημιάκαμπτο άξονα πίσω. Ό,τι ακριβώς «φορούσαν» και τα Golf της εποχής (ακόμα και μετά το 2000). Το αυτοκίνητο είναι σχεδιασμένο από τον Bertone – ή, κατά πάσα πιθανότητα, από κάποιο… μεταπτυχιακό φοιτητή στον οποίο ανετέθη ως εργασία! Τέλος πάντων, είναι εμφανές ότι έχει δοθεί προσοχή ώστε οι εξωτερικές επιφάνειες του αμαξώματος να μην είναι πολύπλοκες. Οι Τσέχοι τότε είχαν μόνον απλές… στράντζες και γενικώς εργαλειομηχανές που μπορούσαν να κάνουν μόνον βασικά, απλά σχήματα. Δε βαριέσαι, ακόμα και σήμερα, δεν είναι… απαράδεκτο στην όψη. Τα ίδια και μέσα: όλα τα σχήματα στον εσωτερικό διάκοσμο είναι… παραλληλόγραμμα: η φωλιά του πίνακα οργάνων, οι αεραγωγοί, ακόμα και οι διακόπτες. Το καλύτερο καλούπι είναι το… τετράγωνο! Φυσικά, ο εξοπλισμός είναι ίδιος με αυτόν που είχαν τα’ αυτοκίνητα της δεκαετίας του ’70: Τίποτα από όλα αυτά που μας έχουν καλομάθει τα τελευταία χρόνια, μόνον τα απολύτως βασικά πράγματα: χειροκίνητα παράθυρα, χειροκίνητες κλειδαριές κ.λπ. Οι μόνες «πολυτέλειες» είναι το ρυθμιζόμενο ύψος της δέσμης των προβολέων (τέτοιο είχε και το… 2CV!) οι καθαριστήρες τριών ταχυτήτων, οι προβολείς ομίχλης και βεβαίως το πολύ καλό καλοριφέρ, το οποίο ήταν ανέκαθεν παραδοσιακό χαρακτηριστικό των αυτοκινήτων του (πρώην) ανατολικού μπλοκ. 

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν το πώς θα ‘θελα να είχαμε αυτή την επιλογή και στα σημερινά αυτοκίνητα –χωρίς περιττές μαρκετινίστικες… μπούρδες και άθλια, ηλίθια υποσυστήματα που η μόνη τους λειτουργία, εκτός από το ν’ αποβλακώνουν τους οδηγούς, είναι ν’ αυξάνουν το κέρδος του κατασκευαστή. Αλλά είπαμε, είμαι γραφικός…

Last modified on Δευτέρα, 01 Αυγούστου 2016 21:44

Κύλιση στην Αρχή