Αιχμάλωτες στο μύθο τους

Μπορείς να τις δεις οπουδήποτε. Αρκεί να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά…

Σιλουέτες περίεργες, αλλιώτικες. Κακοφωτισμένες συνήθως, απεριποίητες και λειψές, με καμπύλες που δεν θυμίζουν σε τίποτα τα περιγράμματα που έχεις μάθει να βλέπεις…

Κρυμμένες πίσω από δέντρα, συρματοπλέγματα ή μισογκρεμισμένους τοίχους, σαν να ντρέπονται για την κατάντια τους, λαχταράνε όσο τίποτα ένα βλέμμα που θα χαϊδέψει το είναι τους. Τι νόημα θα είχε άλλωστε το κρυφτό αν κανείς δεν έβγαινε να σε ψάξει;

Ακίνητες, ναι, αλλά πάλι …-κοίτα καλύτερα- σα να σχίζουν τον αέρα, να τον τινάζουν σε ασύμμετρους στροβιλισμούς και μετά να τον αναγκάζουν να σκουπίσει την άσφαλτο.

Είναι αυτές οι νεράιδες για τις οποίες κανείς παππούς δεν μίλησε ποτέ στα εγγόνια του. Όχι άδικα. Ποιος θα ήθελε ν’ ακούσει για υπάρξεις μονόφθαλμες, ξεδοντιασμένες, με κλειδώσεις που τρίζουν απ’ την ηλικία;

- Τότε γιατί…;
- Έλα ξανά όταν το φως θα χτυπά τα νικελένια της στολίδια…
- Θα είναι εδώ;
- Μην ανησυχείς...

Μπορώ να τις δω. Την ώρα που οι πρώτες ακτίνες του ήλιου ετοιμάζονται να καλημερίσουν τα σύννεφα και η πάχνη αλλάζει τεμπέλικα πλευρό πάνω στο χορτάρι, εκείνες να δραπετεύουν όλο χάρη απ’ τα δεσμά τους και να το ρίχνουν στο χορό σ΄ένα ερειπωμένο βενζινάδικο. Στο στέκι της νιότης τους.

 

Κι ο θόρυβος; Αυτό το αλλοπρόσαλλο μείγμα από τα μουγκρητά των πολυκύλινδρων μπλοκ, τα σφυρίγματα από τα ταλαιπωρημένα διαφορικά, τα τριξίματα από τα γέρικα σασί; Κανένα πρόβλημα. Όσοι θα μπορούσαν να θυμηθούν, κοιμούνται βαριά το χάραμα.

Μόνο από τύχη μπορείς να τις πετύχεις, Και πάλι δεν θα δεις πολλά. Είναι ντροπαλές, ξέρεις. Αλλά και λαίμαργες. Η ηλικία, θαρρώ, τις έχει κάνει πιο απαιτητικές. Όταν φεύγουν, αφήνουν πίσω τους ένα σωρό άδεια κουτάκια - η απόδειξη ότι οι καταχρήσεις δεν μικραίνουν τη ζωή.

Αν προσέξεις καλά, μπορείς να διακρίνεις ένα αμυδρό χαμόγελο κάτω απ΄τους τσαλακωμένους προφυλακτήρες τους. Κανείς δεν μπορεί πια να τις πειράξει.

Last modified on Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016 23:24

Κύλιση στην Αρχή