Μπιπ-μπιπ-μπιπ-μπιιιιιιιιπ

Μια φορά και έναν καιρό, το να παρκάρεις ήταν κάτι που απαιτούσε ένα, κάποιο, ταλέντο. Όλοι το έκαναν, αλλά όχι το ίδιο καλά. Και έπειτα ήρθαν τα αυτόματα συστήματα που στρίβουν τιμόνια και πατάνε φρένο-γκάζι, και έγιναν όλοι το ίδιο… μέτριοι!

Μισό λεπτό όμως, δε θέλω να πάω τόσο μπροστά. Ας σταθούμε στην πρώτη γραμμή άμυνας του Α.Ο. (του Αδαή Οδηγού δηλαδή), τους αισθητήρες απόστασης. Ξέρετε, αυτό το σύστημα που κάνει μπιπ-μπιπ-μπιπ-μπιιιιιιιιπ , όταν παραπλησιάζεις στο πίσω, ή το μπροστά όχημα.

Δεν το βρίσκω άχρηστο, ίσα ίσα, μακάρι να το είχα στο 4,745 μέτρων, τριών όγκων γαϊδούρι που οδηγώ στις καθημερινές μου μετακινήσεις.  Θα με διευκόλυνε πολύ, ειδικά στην όπισθεν, μιας και από το τζάμι μέχρι τον προφυλακτήρα μεσολαβούν γύρω στους 80, «τυφλούς» πόντους. Το πρόβλημα όμως με το εργαλείο αυτό, είναι πως έδωσε τη δυνατότητα σε εκείνους που δεν το «έχουν», να κολλάνε πάνω σου.

 

Όταν λέω, να κολλάνε, εννοώ ακριβώς αυτό. Κάνουν όπισθεν στο μπιπ---μπιπ, συνεχίζουν στο μπιπ-μπιπ-μπιπ και σταματάνε στο μπιιιιιιπ. Δηλαδή στους 7, 8 ή 9 πόντους, ανάλογα με τα αντανακλαστικά τους και τη ρύθμιση του κατασκευαστή. Πριν λίγο καιρό είχα πάει σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών. Όταν βγήκα, είδα μια μερσεντάρα παρκαρισμένη μπροστά μου τόσο κοντά, ώστε οι προφυλακτήρες μας να απέχουν όσο η παλάμη μου.

Σημειώστε εδώ, πως η παλάμη μου ΔΕΝ είναι όσο του Αντετοκούνμπο…

Για κακή μου τύχη, ο πίσω μου είχε ένα Auris με παρόμοιο σύστημα. Αυτός όμως ήταν πιο γαλαντόμος. Μου άφησε 12 πόντους. Εγώ βέβαια έχω κάνει Κυψέλη για πάνω από 7 χρόνια και δεν έχω θέμα να ξεπαρκάρω, εφαρμόζοντας το γνωστό σύστημα (πίσω μέχρι να βρω, μπρος μέχρι να βρω κλπ). Δε βρίσκω όμως το λόγο να ταλαιπωρούμαι, όπως δε βρίσκω το λόγο να γδέρνω το όχημά μου, καθώς και των άλλων.

Κάνοντας ένα γύρο, διαπίστωσα πως και ο εμπρός, και ο πίσω, επειδή είχαν πάρκινγκ στην άλλη άκρη ο ένας και ο άλλος κάδο, μπορούσαν να δώσουν λίγο περιθώριο και να μη με στριμώξουν. Για να μην πω πως, με τόσο μεγάλο όχημα που έχω, θα ήταν μάλλον σοφό το να μου δώσουν λίγο περιθώριο. Ειδικά ο οδηγός της μερσεντάρας.

Όσο τα σκεφτόμουν αυτά και ετοιμαζόμουν να ξεπαρκάρω, τσουπ ο οδηγός του κατάμαυρου, γερμανικού σεντάν, κουβαλώντας μια 40άρα τηλεόραση στο κουτί της. Πλησιάζει, ξεκλειδώνει το πορτμπαγκάζ απλά και μόνο με την παρουσία του (ξέρετε αυτά τα συστήματα για τους κουλούς που βαριούνται να πατήσουν ένα κουμπί) και… κοντοστέκεται.

Έχετε, φαντάζομαι, καταλάβει, γιατί σταμάτησε. Η απόσταση που έχει αφήσει από το δικό μου αυτοκίνητο είναι τόσο μικρή που δε μπορούσε να βρει τρόπο να περάσει με την τηλεόραση στα χέρια, και να τη βάλει μέσα!

Εγώ τα βλέπω αυτά από τη θέση του οδηγού και διασκεδάζω. Προσπαθεί να στριμωχτεί, αλλά κάτι η γωνία «προσέγγισης», κάτι το βάρος της τηλεόρασης, κάτι η ηλικία του, δεν τα καταφέρνει.  Κάποια στιγμή με βλέπει και με ρωτάει:

«Δεν το κάνετε λίγο πίσω για να μπορέσω να βάλω την τηλεόραση μέσα;» μου λέει.

«Όχι» του απαντάω, «γιατί όπως βλέπετε, δεν μπορώ να πάω πίσω, παρά ελάχιστα. Και εσείς, και ο πίσω μου, έχετε παρκάρει πολύ κοντά και δε θέλω να σας χτυπήσω».

Στην ερώτησή μου, γιατί πάρκαρε τόσο κοντά σε μένα, αφού είχε να βάλει κάτι μέσα και ενώ είχε άλλους 20 πόντους μπροστά του, με κοίταζε σαν ψάρι.

Παρόμοια σκηνικά έχουν ξανασυμβεί αρκετές φορές και μαντεύω πως, όσο ο Έλληνας θα αγοράζει νέα οχήματα που θα το έχουν στάνταρ το «μπιπμπιπμπιπ», θα συμβαίνουν όλο και πιο συχνά.

Εντωμεταξύ είναι και η ρημάδα η συνήθεια. Μόλις χθες έβλεπα έναν άλλον να το κολλάει στο αυτοκίνητό μου. Όταν λέω «έβλεπα» εννοώ πως το προσπαθούσε για ώρα. Θα πρέπει να έκανε 4-5 φορές μπρος-πίσω για να το βάλει παράλληλα στο πεζοδρόμιο και τελικά το παράτησε στους 10 πόντους από το δικό μου.

Που είναι η «συνήθεια»; Στο ότι μπροστά του μπορούσες άνετα να παρκάρεις 20μετρο σκάφος.

Τι να πεις…

 

Υ.Γ. Στη φωτό βλέπετε πόσο κοντά είχε παρκάρει τη μερσεντέ(ς)

Last modified on Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017 23:13

Κύλιση στην Αρχή