Μπιπ-μπιπ-μπιπ-μπιιιιιιιιπ

Μια φορά και έναν καιρό, το να παρκάρεις ήταν κάτι που απαιτούσε ένα, κάποιο, ταλέντο. Όλοι το έκαναν, αλλά όχι το ίδιο καλά. Και έπειτα ήρθαν τα αυτόματα συστήματα που στρίβουν τιμόνια και πατάνε φρένο-γκάζι, και έγιναν όλοι το ίδιο… μέτριοι!

Μισό λεπτό όμως, δε θέλω να πάω τόσο μπροστά. Ας σταθούμε στην πρώτη γραμμή άμυνας του Α.Ο. (του Αδαή Οδηγού δηλαδή), τους αισθητήρες απόστασης. Ξέρετε, αυτό το σύστημα που κάνει μπιπ-μπιπ-μπιπ-μπιιιιιιιιπ , όταν παραπλησιάζεις στο πίσω, ή το μπροστά όχημα.

Δεν το βρίσκω άχρηστο, ίσα ίσα, μακάρι να το είχα στο 4,745 μέτρων, τριών όγκων γαϊδούρι που οδηγώ στις καθημερινές μου μετακινήσεις.  Θα με διευκόλυνε πολύ, ειδικά στην όπισθεν, μιας και από το τζάμι μέχρι τον προφυλακτήρα μεσολαβούν γύρω στους 80, «τυφλούς» πόντους. Το πρόβλημα όμως με το εργαλείο αυτό, είναι πως έδωσε τη δυνατότητα σε εκείνους που δεν το «έχουν», να κολλάνε πάνω σου.

Κύλιση στην Αρχή