Μπορεί να ακουστεί σκληρό, αλλά εγώ θα το γράψω, όπως ακριβώς το αισθάνομαι. Ο γονιός που βάζει το παιδί του στο αυτοκίνητο, χωρίς να το ασφαλίσει όπως πρέπει, είναι δυνητικά εγκληματίας. Θα περίμενε κανείς, αυτές οι συμπεριφορές να είναι πλέον σπάνιες.

Ωστόσο, έχω την εντύπωση πως αντίθετα, μοιάζει να αποτελούν τον κανόνα, ειδικά στις «κοντινές» αποστάσεις. Ξέρετε αυτές που «εδώ δίπλα πάω..»!

Να ξεκαθαρίσω εδώ, πως έχω ιδιαίτερη ευαισθησία στο θέμα «παιδί και αυτοκίνητο», όχι μόνο επειδή είναι ανάμεσα σε αυτά που μας απασχολούν εδώ στο YourGear, αλλά και επειδή είμαι γονιός ενός 7χρονου κοριτσιού. Όταν λοιπόν βλέπω γονείς στους δρόμους, αλλά ακόμα και από το σχολείο που πηγαίνει η κόρη μου, να υιοθετούν συμπεριφορές του 1980, τρελαίνομαι…

Γιατί, όταν εμείς οι 40+ μεγαλώναμε, ακόμα οι ζώνες ήταν ένας σχετικός νεωτερισμός. Για την ακρίβεια, δεν ήταν καν υποχρεωτικές στο πίσω κάθισμα και για πολλά χρόνια οι πωλητές αυτοκινήτων τις διαφήμιζαν ως…σημαντικό μέρος του εξοπλισμού του οχήματος! Θυμάμαι να κάνουμε ταξίδια, πακτωμένοι ανάμεσα σε σακβουαγιάζ, σακούλες με ντομάτες και μπουφάν.

Αλλά, αυτά συνέβαιναν τότε, το 1980. Τώρα έχουμε 2018. Στο σήμερα λοιπόν, να σας πάω έξω από το σχολείο που πηγαίνει το παιδί μου.

Φτιάξτε την εικόνα του γονιού που βάζει 3 παιδιά μέσα σε ένα διθέσιο, σπορ αυτοκίνητο. Το παράδειγμα μπορεί να σας φαίνεται ακραίο, αλλά πιστέψτε με, το βλέπω σχεδόν κάθε μεσημέρι. Τα δύο κάθονται δίπλα δίπλα στη θέση του συνοδηγού, και το τρίτο στα πόδια του μπαμπά. Η εύκολη, και γρήγορη, δικαιολογία είναι φυσικά το «μα εδώ δίπλα πηγαίνουμε».

Λες και το «εδώ δίπλα», δεν ενέχει κίνδυνο. Ότι δηλαδή, ο κίνδυνος δυστυχήματος (και όχι ατυχήματος) προκύπτει μόνο σε Εθνικές Οδούς, ή τέλος πάντων, σε μεγάλες αποστάσεις! Για να μην πω ότι το «εδώ δίπλα» ο καθένας το αντιλαμβάνεται αλλιώς…

Κάθομαι λοιπόν στο πίσω κάθισμα ενός οικογενειακού σεντάν προσπαθώντας να βάλω μια, κάποια, τάξη στον χαμό που με ευκολία δημιουργεί η, τότε 4χρονη, Κόρη. Κάποια στιγμή τα καταφέρνω, μαζεύω στο σκουπάκι, κλείνω την σακούλα με τα παιχνίδια και τραβάω το χερούλι της πόρτας για να βγω.

Αμ δε!

Το τραβάω αλλά η πόρτα δεν ανοίγει. Ενστικτωδώς δοκιμάζω το απέναντι. Τίποτα κι αυτό. Και τότε κατάλαβα.

Εσείς που έχετε παραξενευτεί, μάλλον δεν έχετε παιδιά. Εσείς που γελάτε με την ψυχή σας όμως, έχετε καταλάβει τι έπαθα. Ναι, κλείστηκα μέσα γιατί ήταν ενεργοποιημένες οι παιδικές κλειδαριές ασφαλείας, αυτό το μικρό διακοπτάκι πάνω στην κρυφή όταν κλείνει μεριά κάθε μιας από τις πίσω πόρτες… θα μου πεις, δεν το ήξερες; Όχι, γιατί ο κουμπάρος (του οποίου είναι το αυτοκίνητο) το είχε ενεργοποιήσει χωρίς να μου το πει.

Κύλιση στην Αρχή