Κώστας Αυγίκος

Κώστας Αυγίκος

20180518 190731 resize

Μετά από πέντε χρόνια διεξαγωγής στις ίδιες διαδρομές, αλλά με επίκεντρο την πόλη της Φλώρινας, ο αγώνας διεξάγεται φέτος για πρώτη φορά με έδρα την Καστοριά.

Το service park στο κεντρικότερο σημείο της πόλης αλλά και η υπερειδική στην είσοδό της προκάλεσαν μια ευχάριστη αναστάτωση στους κατοίκους της.

Μπορεί κανείς να φανταστεί μια Βραζιλιάνα χωρίς καμπύλες; Σαφώς όχι, ακόμη κι αν είναι Γερμανός που κάνει το “αγροτικό” του στη θυγατρική της μαμάς εταιρίας κάπου στο Σάο Πάολο.

Ας πιάσουμε όμως την ιστορία απ’ την αρχή: η Volkswagen do Brasil Ltda ιδρύθηκε το 1953 με σκοπό να παρακάμψει την περιοριστική για τις εισαγωγές αυτοκινήτων νομοθεσία της χώρας. Η αναπτυσσόμενη, από τότε, αγορά της ήταν αρκετά μεγάλη για να την αγνοήσει η Γερμανική εταιρία. Η συναρμολόγηση του Σκαθαριού ήταν η πρώτη και η βασική της δουλειά για το επόμενο τέταρτο του αιώνα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρχαν ανησυχίες για κάτι διαφορετικό.

Στα πλαίσια αυτά, ο νεοφερμένος το 1968 CEO Rudolf Leiding, πρώην Πρόεδρος της Auto Union Gmbh, έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο στην ανάπτυξη του λεγόμενου Project X που κατέληξε στη δημιουργία του SP2, του ομορφότερου ίσως Κουπέ που παρήχθη ποτέ με τα σήματα της VW. Φήμες, μάλιστα, λένε ότι ήταν ο ίδιος που σκετσάρισε τις πρώτες γραμμές της σιλουέτας του σε λευκό χαρτί.

 Το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Φλεβάρη έκρυβε μια έκπληξη για τους κατοίκους της Φλώρινας και, γενικότερα, της Δυτικής Μακεδονίας. Μόλις δύο ημέρες πριν από την εκδήλωση μάθαμε ότι στη Φλώρινα υπάρχει εταιρία που κατασκευάζει κομμάτια από ανθρακονήματα!

Όχι μόνο αυτό, αλλά αποτελεί και ενεργό συμπαραστάτη όλων των ομάδων από εγχώρια ΑΕΙ και ΤΕΙ που σχεδιάζουν, κατασκευάζουν και εξελίσσουν οχήματα συμμετέχοντας σε διεθνείς διαγωνισμούς τύπου Formula Student!

Παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, ο υπογράφων δεν θα μπορούσε να λείπει. Κάτι η έμφυτη έλξη προς τη Μηχανολογία, κάτι η περιέργεια, κάτι ο θαυμασμός προς όλους όσους εμπλέκονται στον εν λόγω θεσμό, μας έκαναν να αγνοήσουμε τη χιονόπτωση και να δώσουμε το παρόν εκείνο το παγωμένο πρωινό Κυριακής στην πλατεία Μόδη.

Το σκηνικό λιτό και απέριττο, οι χιονονιφάδες πυκνές, αλλά, πιστέψτε με, αυτό που εισέπραττε ο (γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε) μεσήλικας-παρολίγον-Πρωτοδεσμίτης που μεγάλωσε ξεκοκκαλίζοντας 4Τ της "χρυσής" τους εποχής και μοιράστηκε τα οράματα του ΚΚ για εγχώρια βιομηχανία αυτοκινήτου, ήταν παραπάνω από ικανό για να ζεστάνει την ατμόσφαιρα.

Αυτό που κάποτε κάποιοι ονειρεύονταν είναι σχεδόν εδώ. Μπορεί να άργησε 40 χρόνια να έρθει, μπορεί να ανθίζει εν καιρώ κρίσης, μπορεί οι άλλοι να έχουν φτάσει στον Άρη ΑΛΛΑ υπάρχει! Μια κουβέντα με τα μέλη των ομάδων θα σας πείσει.

  • Δεδομένο πρώτο: τα station δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα δημοφιλή στην ελληνική αγορά αυτοκινήτου. Κι όταν, κάποια στιγμή, πήγαν να “πάρουν κεφάλι” ήρθε η επέλαση των SUV και τα έστειλε πάλι στη λήθη.
  • Δεδομένο δεύτερο: για τη σειρά 5 της BMW πολλοί πιστεύουν ότι είναι “το καλύτερο οικογενειακό αυτοκίνητο στον κόσμο”.
  • Δεδομένο τρίτο: η βαριά φορολόγηση του αυτοκινήτου στη χώρα μας, τόσο στην αγορά όσο και στη χρήση, έχει καταστήσει τα οχήματα του segment E “όνειρο απατηλό” για την πλειοψηφία των υποψήφιων αγοραστών.

Η συζήτηση περί του πώς θα πρέπει να αναμορφωθεί το καθεστώς χρήσης των ιστορικών οχημάτων εν Ελλάδι καλά κρατεί από τις 18 Οκτωβρίου μέχρι σήμερα. Άπειρο ιντερνετικό μελάνι έχει χυθεί (διαβάστε εδώ το πρώτο άρθρο, όπου περιγράφουμε αναλυτικά το τι, και γιατί, συνέβη καθώς και το τι συμβαίνει σε άλλες χώρες ), πληκτρολόγια και φιλίες δοκιμάστηκαν, προτάσεις για ΚΥΑ πάνε κι έρχονται αλλά αποτέλεσμα δεν έχει μέχρι στιγμής υπάρξει.

Ο γράφων κουράστηκε με όλα τούτα. Το μόνο που επιθυμεί είναι να μπορεί να βγάζει τα ιστορικά του οχήματα καμιά βόλτα ή να πηγαίνει καμιά εκδρομούλα όποτε προκύψουν χρόνος, διάθεση και κατάλληλος καιρός ταυτόχρονα. Με μια διαφορά: επιθυμεί να το κάνει αυτό απόλυτα ΝΟΜΙΜΑ, χωρίς να φοβάται μην του πέσει ο ουρανός στο κεφάλι και κληθεί ν’ αποζημιώσει κανένα μετεωρίτη.

Οποιαδήποτε λύση θα πρέπει να είναι απλή, ξεκάθαρη και κατανοητή απ’ όλους. Δια της σύνθεσης όσων έχω διαβάσει τις τελευταίες ημέρες διαφαίνονται δύο βασικές κατευθύνσεις:

Η 18η Οκτωβρίου 2017 θα μπορούσε, σε μια πρώτη ανάγνωση, να χαρακτηριστεί ως η «μαύρη Παρασκευή» για το χώρο του ιστορικού οχήματος στην Ελλάδα. Εκείνη την ημέρα έγινε ευρέως γνωστό το περιεχόμενο του ΦΕΚ 3641 που είχε δημοσιευθεί μόλις δύο 24ωρα πριν. Είναι, όμως, πραγματικά έτσι;

Ρίχνουμε μια σφαιρική ματιά στο “πριν”, εντοπίζοντας τις παθογένειες, και προτείνουμε ρεαλιστικές λύσεις για το “μετά”, με γνώμονα την κοινή λογική, το όφελος όλων των εμπλεκομένων πλευρών και τα ισχύοντα στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ταυτόχρονα, σκιαγραφούμε τον τρόπο που σκέπτονται οι πραγματικοί φίλοι των vintage τροχοφόρων τα οποία, εξ΄ορισμού, έχουν φτιαχτεί για να κινούνται.

Μια κοινή υπουργική απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Μεταφορών κατέστησε ουσιαστικά άχρηστες τις λεγόμενες «πινακίδες ιστορικού οχήματος», οι οποίες εκδίδονταν από τρεις Ομοσπονδίες - αντιπροσώπους διεθνών οργανισμών. H αυτόνομη κίνηση των οχημάτων που τις φέρουν επιτρέπεται πλέον μόνο στο πλαίσιο εκδηλώσεων, στην εκκίνηση των οποίων θα πρέπει να φτάσουν με οποιοδήποτε άλλο τρόπο. Επιβάλλεται, λοιπόν, η χρήση πλατφόρμας ή αυτοκινητάμαξας, γεγονός που αυξάνει σε δυσθεώρητα ύψη το κόστος συμμετοχής.

Το ίδιο ισχύει και για τη μετακίνησή τους για λόγους επισκευής ή συντήρησης. Κατανοητός, ελπίζω, ο παραλογισμός αφού μια απλή αλλαγή λαδιών θα φτάσει να επιβαρύνεται με ένα ποσό περί τα 80-100 ευρώ με τα τρέχοντα δεδομένα, ενώ αναρωτιέμαι σε τι χώρους και με ποιες συνθήκες ασφαλείας θα γίνεται ο ανεφοδιασμός τους με καύσιμα.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ξυπνήσατε νωρίτερα απ’ το συνηθισμένο; Όχι από κάποιο δυνατό θόρυβο ή εφιάλτη, αλλά από προσμονή. Μιλάω για την αίσθηση που είχατε μικροί όταν από την προηγούμενη είχατε πάρει την υπόσχεση για επίσκεψη στο λούνα παρκ ή όταν περιμένατε να σας πάρουν καινούριο ποδήλατο σαν ανταμοιβή σε κάποιο παιδικό σας επίτευγμα. Θυμάστε;

Αδυνατώ να ισχυριστώ ότι έχω κατανοήσει έστω και στο ελάχιστο τη γυναικεία ψυχολογία, αλλά για ένα πράγμα είμαι σίγουρος - και είναι κλισέ: οι άνδρες παραμένουμε μεγάλα παιδιά μέχρι να μας χτυπήσει η άνοια την πόρτα. Ίσως και μετά. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο δικαιολογώ τον εαυτό μου που βρέθηκε να παρατηρεί την Ανατολή του Ηλίου πάνω από δυο - τρία πρωϊνά τον τελευταίο μήνα. Η αιτία δεν ήταν άλλη από μια τροφαντή τριαντάρα με διαχρονικά προκλητικές καμπύλες.

Μπορείς να τις δεις οπουδήποτε. Αρκεί να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά…

Σιλουέτες περίεργες, αλλιώτικες. Κακοφωτισμένες συνήθως, απεριποίητες και λειψές, με καμπύλες που δεν θυμίζουν σε τίποτα τα περιγράμματα που έχεις μάθει να βλέπεις…

Κρυμμένες πίσω από δέντρα, συρματοπλέγματα ή μισογκρεμισμένους τοίχους, σαν να ντρέπονται για την κατάντια τους, λαχταράνε όσο τίποτα ένα βλέμμα που θα χαϊδέψει το είναι τους. Τι νόημα θα είχε άλλωστε το κρυφτό αν κανείς δεν έβγαινε να σε ψάξει;

Κύλιση στην Αρχή