Τα γερασμένα σχολικά λεωφορεία

sxoliko lewforeio

Δεν έχουμε μόνο γερασμένο στόλο ιδιωτικών αυτοκινήτων αλλά και σχολικών λεωφορείων. Δε φταίει μόνο η οικονομία της χώρας από το 2010 αλλά και η νομοθεσία που επιτρέπει οχήματα έως 27 ετών (που είναι ήδη πολύ!) όμως υπολογίζει τα χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία τους στην Ελλάδα!

Αν λοιπόν αυτά μας έρχονται από τους φίλους μας τους Ευρωπαίους 10 ετών και βάλε, εύκολα 40αρίζουν στους δρόμους μας. Από πού να το πιάσεις; Από τα φρένα; Τους ρύπους; Την ασφάλεια των παιδιών μας;

Παιδί και αυτοκίνητο: Τι να προσέχουμε

baby 617411 1280

Το θέμα δεν είναι σε καμία περίπτωση πρωτότυπο και πιθανότατα όλα όσα θα γράψουμε, είτε τα έχετε ακούσει κι από αλλού, είτε τα έχετε διαβάσει κάπου. Επίσης είναι πιθανό να ξεχάσουμε κάτι – συμπληρώστε μας!

Είναι πάντα χρήσιμο να επαναλαμβάνουμε συχνά τα προφανή, κυρίως γιατί τελικά πολλοί γονείς δεν φαίνεται να εφαρμόζουν. Ας κάνουμε λοιπόν μια επανάληψη γιατί τα παιδιά μας πρέπει να είναι ασφαλή! Και, πέρα από αυτό, πρέπει να αποκτήσουν καλές συνήθειες…

Μπορεί να ακουστεί σκληρό, αλλά εγώ θα το γράψω, όπως ακριβώς το αισθάνομαι. Ο γονιός που βάζει το παιδί του στο αυτοκίνητο, χωρίς να το ασφαλίσει όπως πρέπει, είναι δυνητικά εγκληματίας. Θα περίμενε κανείς, αυτές οι συμπεριφορές να είναι πλέον σπάνιες.

Ωστόσο, έχω την εντύπωση πως αντίθετα, μοιάζει να αποτελούν τον κανόνα, ειδικά στις «κοντινές» αποστάσεις. Ξέρετε αυτές που «εδώ δίπλα πάω..»!

Να ξεκαθαρίσω εδώ, πως έχω ιδιαίτερη ευαισθησία στο θέμα «παιδί και αυτοκίνητο», όχι μόνο επειδή είναι ανάμεσα σε αυτά που μας απασχολούν εδώ στο YourGear, αλλά και επειδή είμαι γονιός ενός 7χρονου κοριτσιού. Όταν λοιπόν βλέπω γονείς στους δρόμους, αλλά ακόμα και από το σχολείο που πηγαίνει η κόρη μου, να υιοθετούν συμπεριφορές του 1980, τρελαίνομαι…

Γιατί, όταν εμείς οι 40+ μεγαλώναμε, ακόμα οι ζώνες ήταν ένας σχετικός νεωτερισμός. Για την ακρίβεια, δεν ήταν καν υποχρεωτικές στο πίσω κάθισμα και για πολλά χρόνια οι πωλητές αυτοκινήτων τις διαφήμιζαν ως…σημαντικό μέρος του εξοπλισμού του οχήματος! Θυμάμαι να κάνουμε ταξίδια, πακτωμένοι ανάμεσα σε σακβουαγιάζ, σακούλες με ντομάτες και μπουφάν.

Αλλά, αυτά συνέβαιναν τότε, το 1980. Τώρα έχουμε 2018. Στο σήμερα λοιπόν, να σας πάω έξω από το σχολείο που πηγαίνει το παιδί μου.

Φτιάξτε την εικόνα του γονιού που βάζει 3 παιδιά μέσα σε ένα διθέσιο, σπορ αυτοκίνητο. Το παράδειγμα μπορεί να σας φαίνεται ακραίο, αλλά πιστέψτε με, το βλέπω σχεδόν κάθε μεσημέρι. Τα δύο κάθονται δίπλα δίπλα στη θέση του συνοδηγού, και το τρίτο στα πόδια του μπαμπά. Η εύκολη, και γρήγορη, δικαιολογία είναι φυσικά το «μα εδώ δίπλα πηγαίνουμε».

Λες και το «εδώ δίπλα», δεν ενέχει κίνδυνο. Ότι δηλαδή, ο κίνδυνος δυστυχήματος (και όχι ατυχήματος) προκύπτει μόνο σε Εθνικές Οδούς, ή τέλος πάντων, σε μεγάλες αποστάσεις! Για να μην πω ότι το «εδώ δίπλα» ο καθένας το αντιλαμβάνεται αλλιώς…

Για προφανείς λόγους πείραξα την φωτογραφία ώστε να μην είναι ευδιάκριτο το πρόσωπο του παιδιού που με κοιτούσε την ώρα που έβγαζα την φωτογραφία. Ναι, εδώ βλέπετε ένα παιδί, το πολύ 4 ετών που από το πίσω (!) κάθισμα έχει βγάλει σχεδόν όλο τον κορμό του έξω από το παράθυρο του οδηγού - φαίνονται καθαρά και τα δύο χέρια.

Το όχημα εδώ είναι ακίνητο, όμως το παιδί ήταν σε αυτή τη θέση για τουλάχιστο 400 μέτρα! Και ο γονιός;

Η μαμά που οδηγούσε με το ένα χέρι, γιατί με το άλλο μίλαγε στο 5,5 ιντσών κινητό της, από ότι φαίνεται δεν είχε κανένα πρόβλημα... Δυστυχώς δεν βρισκόμουν δίπλα της για να της κάνω παρατήρηση, αν και θα το σκεφτόμουν 2 φορές πριν το πράξω καθώς στο παρελθόν σε ανάλογη περίπτωση έφαγα ένα βρισίδι που ακόμα το θυμάμαι.

Κύλιση στην Αρχή